به گزارش خبرگزاری حوزه، هر چند که انتخاب و معرفی فیلم "سرزمین فرشته‌ها" به عنوان نماینده سینمای ایران برای حضور در رقابت اسکار ۲۰۲۷ باعث ناراحتی و خشم برخی از به‌ظاهر هنرمندانِ بیگانه با حقیقت انسانیت اعم از داخلی و یا خارج‌نشین شده اما به‌راستی که هوشمندی مسئولان سینمایی کشورمان در ارسال این اثر به اسکار و پیامی که از فرامتن این قضیه به جهان مخابره شده، قابل ستایش است.
این فیلم به نویسندگی و کارگردانی "بابک خواجه‌پاشا"، محصول مشترک مؤسسه تصویرشهر و سازمان سینمایی سوره است که به‌طور خاص کوشیده با رویکردی بین‌المللی، روایتی انسانی از جنگ در غزه و مظلومیت زنان و کودکان فلسطینی این باریکه‌ی رنجدیده را به تصویر بکشد.
این فیلم تحسین شده در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر با کسب پنج سیمرغ بلورین و هشت دیپلم افتخار از پرجایزه‌ترین آثار جشنواره سال گذشته بود. در این اثر "سولاف فواخرجی"، بازیگر مطرح سوری به عنوان بازیگر اصلی ایفای نقش می‌کند و در کنار او بازیگران کودک عرب، ایرانی، سوری و لبنانی چون علی ذیب، فاطمه المعصومه زریق، اهورا لطفی، محمد اسد، زهرا فاضل، فاطمه مریش، علیرضا علاو نیز حضور دارند.
روایتگر یک قصه تلخ اما انسانی
خواجه پاشا، کارگردان فیلم اخیراً در گفتگویی مطبوعاتی اعلام داشته که در این فیلم سعی کرده تا نگاهی ایرانی به ماجرای غزه داشته باشد با این حال تأکید کرده که زبان فیلم لزوماً زبان ایرانی نیست؛ " نوع روایت را سعی کردم خیلی ایرانی و نرم نگه دارم. قصه فیلم، تلخی دارد، اما نمی‌خواستم به یک تراژدی محض تبدیل شود. می‌خواستم قابل دیدن باشد، از ناامیدی رنج نبرد و در محوریت خودش امید داشته باشد. سعی کردم فضای ایرانی در آن وجود داشته باشد، اما دغدغه اصلی ما این بود که فیلم بتواند فعالیت بین‌المللی داشته باشد و جهان آن را ببیند. "
وی همچنین بیان داشت: در دو سه سال گذشته، مرگ و میر و رنج کودکان فلسطینی دغدغه مشترک جوامع انسانی بوده و من نیز از این دغدغه و احساس جدا نبوده‌ام. همیشه از نظر روحی تحت تأثیر این موضوع قرار داشتم و تمایل زیادی به کار در این حوزه داشتم. ایده‌ی این فیلم را منوچهر محمدی مطرح کرد و وقتی آن را خواندم احساس کردم به جهان سینمایی من نزدیک است. به همین دلیل نگارش فیلمنامه را آغاز کردم و پس از حدود یک سال، نگارش و بازنویسی فیلمنامه تمام شد و کار به مرحله تولید رسید.
ادای دِینی به کودکان مظلوم غزه
امیر حسین مکاریانی، منتقد سینما و تلویزیون در نوشته ای به بهانه معرفی این فیلم سینمایی به اسکار نوشته است: "سرزمین فرشته‌ها" تلاشی است برای ادای دین به کودکان جنگ‌زده غزه؛ تلاشی که بیش از آن‌که بر روایت استوار باشد، بر تصویرسازی شاعرانه و حس‌برانگیز تکیه می‌کند. فیلم از همان ابتدا تکلیف خود را با مخاطب روشن می‌کند: قرار نیست با یک درام پیچیده یا پرکشش روبه‌رو باشیم، بلکه با مجموعه‌ای از تصاویر نمادین، فضاهای غبارآلود و استعاره‌هایی کودکانه مواجه هستیم که قرار است رنج جنگ را بازتاب دهند.
وی همچنین ادامه داده است: "حضور سلاف فواخرجی، بازیگر شناخته‌شده جهان عرب، در کنار گروهی از بازیگران کودک از کشورهای مختلف عربی و ایران، به فیلم هویتی فراملی می‌بخشد؛ انتخابی که در سطح ایده، هم‌راستا با جهان‌شمول بودن مسئله فلسطین است. با این حال، فیلم عملاً از ظرفیت این ترکیب بازیگران برای شکل دادن به یک درام مؤثر استفاده نمی‌کند و بیشتر آن‌ها را در خدمت خلق فضا و حس قرار می‌دهد تا پیشبرد قصه. "
زمزمه ای ماندگار برای روایت یک رنج
محمد عبدالهادی، کارگردان و مدرس دانشگاه نیز معتقد است: فیلم سرزمین فرشته‌ها، اثری است که در قالب درام اجتماعی و معنوی به بررسی رابطه انسان، ایمان و مفهوم رستگاری می‌پردازد. فیلم نه‌تنها روایت یک داستان، بلکه تجربه‌ای است برای پرسش درباره واقعیت، حضور و معنای زندگی در میان فاصله، میان دیده‌ها و ناممکن‌ها.
به زعم این منتقد و کارگردان سینما، فیلم هوشمندانه از کلیشه‌های مستقیم جنگ دوری می‌کند. به جای تصاویر آرشیوی یا صحنه‌های اکشن، درد را از زاویه نگاه کودکان نشان می‌دهد: کودکی که با یک تکه پارچه، خانه‌ای خیالی می‌سازد؛ کودکی که نام مادرش را روی دیوار می‌نویسد؛ کودکی که با ترس از خواب می‌پرد و بلافاصله می‌پرسد «فردا چی میشه؟». کارگردان اینجا به جای شعار دادن، اجازه می‌دهد تماشاگر خودش درد مشترک انسانی را حس کند.
امید در سایه مقاومت و نگاه انسانی
وی همچنین به نکته مهمی اشاره می‌کند: «این جهان ما نیست...» نه فقط شعار فیلم است، بلکه فریادی است علیه جهانی که کودکان را قربانی می‌کند. اما فیلم درنهایت، امید را نه در پیروزی نظامی، بلکه در پیوند انسانی و مقاومت روزمره می‌جوید. این نگاه، فیلم را از بسیاری آثار مشابه متمایز و آن را به اثری عمیقاً انسانی تبدیل کرده است. کارگردان سعی می‌کند تصویری از جامعه‌ای ارائه دهد که در آن نور ایمان هنوز وجود دارد اما زیر سایه مشکلات روزمره و بی‌عدالتی‌ها پنهان شده است. به‌عبارتی «سرزمین فرشته‌ها» استعاره‌ای از دنیای امروز ماست؛ جایی که انسان‌های عادی می‌توانند اگر بخواهند، به فرشتگان تبدیل شوند.
در مجموع باید گفت که "سرزمین فرشته‌ها" یکی از آن فیلم‌هایی است که بعد از دیدنش، مدتی طول می‌کشد تا کلمات برای توصیفش پیدا شود؛ اثری است که درد غزه را نه با فریاد، بلکه با زمزمه‌ای انسانی روایت و یادآوری می‌کند که حتی در تاریک‌ترین لحظات، معجزه می‌تواند از دل عشق و مقاومت بیرون بیاید.
نظر شما